عید را بهانه کنیم تا عرض سلامی به دوستان و همکاران عزیز نموده و
یادی نیز از یاران سفر کرده نماییم. یارانی چون ارشادها، سلطانی ها،
اعتمادی ها و صدها مددکاران اجتماعی گمنامی که در روشن نگه
داشتن فانوس مددکاری چه رنج هایی کشیده و خون دل هایی خورده
اند. هیچ کس نداند ما خود بهتر می دانیم واژه مددکاری اجتماعی
مقدس است و به خاطر همین قداست خاص باید از حریم آن پاسداری
نمود. ضرورت دارد عید را بهانه کنیم و یک دل تکانی جانانه ای به خود
دهیم و خودمان را از هرگونه تفرقه و تک روی دور نگه داریم. روی سخن
با همکاران مددکاری است که سالهاست دغدغه خاطر این حرفه را
داشته و در جهت اعتلای آن کوشیده اند اما وقت آن است که باور کنیم
یک دست صدا ندارد. مددکاران اجتماعی اعم از شاخه دانشگاه علامه
طباطبایی و شاخه دانشگاه علوم بهزیستی یا دانشگاه آزاد و دولتی
اگر یکی باشند صدای موزون و قشنگی دارند در غیر این صورت صدای
ناموزون آنان گوش عالم و آدمی را کر می کند. در این راستا انجمن
مددکاری اجتماعی ایران می تواند نقش اساسی داشته باشد.
مددکاران اجتماعی با قرار دادن انجمن به عنوان محور وحدت می توانند
دور هم جمع شوند و حرف های تازه ای برای دنیای مددکاری اجتماعی
داشته باشند. ضمن تشکر از تلاش های همکاران عزیزمان در انجمن
مددکاری اجتماعی ایران خاضعانه استدعا داریم در سال جدید موضوع
ضرورت وحدت مددکاران اجتماعی در دستور کار انجمن قرار داده و بر آن
اساس مدد کاران اجتماعی را اعم از پیشکسوت و جوان، شاغل و
بازنشسته، دانشگاه علامه ای و یا علوم بهزیستی، دانشگاه آزاد و یا
دولتی و یا علمی و کاربردی و همچنین مددکاران سازمانهای مختلف
را حول منشور اخلاقی حرفه مددکاری گرد هم آورند. این می تواند
بهترین عیدی برای مددکاران ایران زمین در سال جدید باشد.در نهایت
شروع سال نو را بهانه کرده و از اساتید فرزانه این حرفه آقایان دکتر
سام آرام، دکتر زاهدی اصل، دکتر حسینی، دکتر اقلیما، دکتر
آقابخشی ،دکتر فکر آزاد و همه اساتید دیگر که مجال گفتن نامشان
نیست یادی می کنیم و همچنین یادی از دوستان و همکلاسی ها
نموده و ضمن تبریک سال نو، سلامتی و شادابی آنان را از خداوند
خوبی ها و مهربانی ها آرزو مندیم.