زنجیره تجربیات مشترک در مددکاری اجتماعی

  گفته شده است رشد و تکامل حرفه مددکاری اجتماعی به شکل امروزی مرهون سه عامل اساسی به نام های مذهب،اقتصاد و سیاست بوده است. هر کدام از این عناوین در جای خود نیاز به بحث مفصل و جداگانه ای دارد. اما هدف از بیان این مطلب این است که اگر عوامل مؤثر در رشد حرفه مددکاری اجتماعی سه مقوله فوق بوده پس در این میان نقش خود مددکاران اجتماعی چه بوده است؟ سؤالی که شاید نیم قرن پیش پاسخی نداشت اما اکنون دارد و پاسخ آن نیز از اهمیت بسزایی برخوردار است. بر اساس شواهد و قرائن می توان گفت امروزه نقش مددکاران در رشد و توسعه کیفی و کمی حرفه مددکاری اجتماعی بیش از سه عامل فوق بوده و بالندگی حرفه مددکاری اجتماعی در گرو رشد و پختگی مددکاران اجتماعی است. در این راستا یکی از عوامل مؤثر در توانمندی و موفقیت کاری مددکاران اجتماعی بهره مندی آنان از تجربیات مشترک یکدیگر است. مددکاران اجتماعی، این یاریگران سنتی دیروز و مهندسان اجتماعی امروز نیک می دانند که مددکار بودن انتخابی است که خود آنان خواسته اند و بر این اساس یک مددکار اجتماعی هیچ وقت فراموش نمی کند که یک مددکار است و از کسانی که تمایل به استفاده از تجربیاتش را دارند استقبال می کند. تجربیات ارزنده یک مددکار اجتماعی به منزله یک دائره"المعارف اجتماعی بوده که امروزه به بوته فراموشی سپرده شده است. بسیاری از تئوری های مددکاری اجتماعی برگرفته از همین تجربیات مددکاران اجتماعی کشورهای پیشرفته است. فرق بین ما و آنان این است که آنها همدیگر را قبول دارند اما ما نه تنها قبول نداریم بلکه سایه یکدیگر را با قلم ! می زنیم. گویند شایستگان را باید به شایستگی ستود ما هم به نوبه خود تمام مددکاران اجتماعی به ویژه اساتید بزرگوار و پیشکسوتان این حرفه را می ستاییم و همواره مدیون زحمات و تجربیات آنها هستیم. انتظاری که از نسل امروزی می رود حفظ حرمت اساتید و پیشکسوتان این حرفه است. وقتی حفظ حرمت باشد یعنی پذیرش تجربیات و نظرات سازنده و تعالی بخش آنان نیز وجود دارد و این امر یعنی غنی سازی حرفه مددکاری اجتماعی. یادمان باشد در غیر اینصورت این حرفه هیچ وقت گذشته و ریشه نخواهد داشت. اگر امروز من  به سبب درسی که از اساتید خود و مددکاران پیشکسوت یاد گرفته و رشد کرده ام در برابر همان بزرگان قد علم نموده و فکر کنم آنچه فقط من می گویم و من می دانم درست است مطمئن باشم که فردا کسی حرف مرا قبول نخواهد داشت و این یعنی گسستگی در روند آموزش حرفه مددکاری اجتماعی و نگاه جزیره ای. مولانا می فرماید:

این جهان کوه است و فعل ما ندا

سوی ما آید نداها را صدا     

/ 0 نظر / 58 بازدید